متبرّك كردن خرمن جو با سپند

محصول جو را نيمۀ دوم ارديبهشت درو مي كنند و ده پانزده روز در خرمن مي ماند تا خوب خشك شود. در جندق سفال جو را با گردون مي كوبند. گردون كالسكۀ كوچكي است با چرخهاي كنگره دار آهني كه آن را به الاغ يا گاو مي بندند و يك نفر هم روي آن مي نشيند. سفال جو را شخصي مرتّب از وسط خرمن سفال جلوي گردون مي ريزد تا خرد شود. در موقعي كه باد ملايمي بوزد براي جدا كردن كاه از دانه آن را با پارو به باد مي دهند. نسيم كاه را كه سبكتر است در يك طرف و دانه را كه سنگينتر است در طرف ديگر جمع مي كند. سپس با غربال سنگ و خاك دانه ها را مي گيرند و در وسط خرمن روي هم مي ريزند و به صورت مخروطي در مي آورند كه آن را «داد» مي گويند. اطراف داد يك دايره و از نوك مخروط داد چهار خطّ به اطراف رسم مي شود. خرمن كوب يك دستۀ اسفند در قلّۀ داد مي گذارد و براي بركت محصول دعا مي كند و مي خواند: «سبز است سپند، سبزكار است سپند /  سررشتۀ صد هزار كار است سپند /  پيغمبر ما نبي است، مي سوخت سپند /     از بهر گزند / چشم بد خلق را سپند است نجات / بر قبّۀ پر نور محمّد صلوات.»

برگرفته از: جندق- حكمت يغمايي (عبدالكريم) – انتشارات توس (83)- اسفند 1353

نوشته هاي نوين:

1) سراوبه در كوزل اراك

2) متبرّك كردن خرمن جو با سپند

3) خانه

4) برنامۀ سفر انجمن به گازرخان قزوين

5) پيامهاي نوين

6) تازه هاي فرهنگ و آباداني

7) شيوع بيماري خطرناك تب كنگو